★紫奈良の生きる道★

★มือถือเจ๊งแล้วอ้ะะะะะะะ (T T)
★ไปเดินเล่นเซ็นทรัลชิดลมมา ไฮโซโคด!
★ยืนอ่านสวยสไตล์เกาหลีอะไรซักอย่างจบไปแล้วที่บีทูเอส
★คงไม่ซื้อเพราะไม่เคยแต่งหน้าตามหนังสือ
★อยากได้กฤตยา
★และราชินีชีบา
★โดเรียนเกรย์ และ painter in the wind เวอร์ชั่นแปลไทย (ที่เล่มหลังมันยังไม่มี)
★เบื่อโว้ยยยยยยยยย!

ในที่สุด วันนี้ก็ได้พบอาจารย์ซะที!! (=[]=)

ก็ไขข้อสงสัยทั้งหมดเรียบร้อยแล้วล่ะ

เฮ้อ...พักนี้มีแต่เรื่องแย่ๆตลอด เกิดอะไรขึ้นนะ?? เราไม่ได้เปลี่ยนอะไรในชีวิตไปเลยนี่หว่า ทุกอย่างเป็นไปตามที่มันเคยเป็นมาตลอด หรือว่ามีใครไปปรับเปลี่ยนอะไรในบ้านรึเปล่าก็ไม่รู้

สงสัยต้องลองเข้าทรงถามดู (หัวเราะ)

วันนี้...รองเท้าขาดล่ะค่ะ (=ω=‘)

เรียนเสร็จตอนบ่ายโมง ไปกินคิวบี้ไอซ์กับแม่ แล้วก็พบว่ารองเท้่าขาดซะแล้ว ไม่รู้จะทำไงดีเลยปล่อยมันไว้ยังงั้นล่ะ (ฮา) เพราะวางแผนไปหาหมอที่พรเกษมด้วย เลยไม่มีเวลาไปซ่อมรองเท้าน่ะ

ตอนไปเรียนญี่ปุ่นที่เจเอฟเลยต้องยืมรองเท้าแม่ใส่เดินไปเรียน แต่อนิจจา...มันเป็นรองเท้าคัตชูค่ะ ไม่เคยรู้ถึงพิษสงของคัตชูมาจนถึงวันนี้ ทีแรกเดินๆไปก็ว่าเท้าเป็นตะคริวแฮะ สงสัยรองเท้าจะคับไป พอไปถึงที่เรียนก็ถอดรองเท้า (เวลานั่งเรียนเราชอบถอดรองเท้าแล้วยกเท้าขึ้นนั่งขัดสมาธิบนเก้าอี้ ทุเรศเนอะ แต่คนมันขาสั้นอ่ะ ติดมาตั้งแต่ม.ต้นแล้ว) ก็พบว่า..โอ้ววววววววว หนังมันหลุดออกมาเป็นแผ่นเลยเว้ยยยยยยยย--!!!! (จะตกใจทำไมวะ!) เข้าใจแล้วว่าทำไมเวลาคนจะรับปริญญาถึงมีปัญหากะรองเท้าจัง มันร้ายงี้นี่เอ๊ง!!

ตอนนี้โดนน้ำไม่ได้เลย แสบมาก เหมือนโดนกรดราดเลยอ่ะ (T T)

วันนี้จะไม่ทำการบ้านของนัตสึกิเซนเซย์แล้วนะ กรูจะนอนนนนนนนนน ค่อยไปทำมันพรุ่งนี้แหละ! เซ็งที่สุด! ฮึ่ย! ช่วงนี้ดวงตกรึไงว้า มีแต่เรื่องแย่ๆตลอดเลยสามสี่วันเนี้ย

แต่เรียนญี่ปุ่นวันนี้สนุกนะ (ฮา)

รูปนี้ไม่ผ่านการปรับแสงหรือรีทัชใดๆทั้งสิ้น

เป็น after จากการใช้เบสม่วง+แป้งของ beauty credit เนียนนนนนนนนนดีมั้ยล่ะ (หัวเราะ)

เบสม่วงอันนี้ก็ดูจะโอเคล่ะมั้ง ข้อเสียที่เห็นตอนนี้คือ เนื้อมันแ้ห้งมาก เกลี่ยยาก แล้วก็ต้องทำความสะอาดดีๆ ไม่งั้นสิวถล่มแน่ นอกจากนั้นก็โอเค ทำให้หน้าสว่างๆดี ปิดรอยสิวได้นิดหน่อย (ที่เห็นหายไปเลยในรูปนี้เป็นเพราะแป้ง แป้งมันเนียนจริง ไม่ได้ผสมรองพื้นนะนั่น)

ใช้ไปเรื่อยๆคงมีข้อเสียอื่นตามมา

((เผื่อใครผ่านามาอ่าน เขียนโน้ทไว้ก่อนว่าต่อจากนี้ไม่ใช่คำแปลเพลงนะจ๊ะ อย่าเอาไปใช้อ้างอิงมั่วล่ะ))


ลองแปลงเนื้อภาษาไทยของเพลงนี้ดู

널 안고 바람이 불어온다　　
นอลรันโก พารัมมี บุลรอโอนดา
ลมที่โชยพัดจะพาให้เราพบกัน

내 마음 씻어간다
แน มาอึม ชีซอกันดา
ฉันจะโอบกอดเธอให้นาน

어린 날에 꾸었던
ออริน นัลเร กูออซดอน
เปรียบเหมือนฝันในวันวาน

소녀의 꿈처럼 따듯한
โซ-นยอวี กุมชอรอม ตาดึชฮัน
ที่ฉันยังคงจดจำเธอไม่ลืม


널 안고 달려간다　
นอล รันโก ทัลรยอกันดา
ฉันกับเธอ โบยบินขึ้นไป

하늘 끝까지 간다
ฮานึล กึตกาจี กันดา
ไปยังสุดขอบฟ้ากว้างใหญ่

이미 지나가버린
อีมี จีนากาบอริน
ดังเช่นที่มันเคยเป็นไป

어린 날 꿈처럼 아득한
ออริน นัล กุมชอรอม อาดึกฮัน
ให้เหมือนกับในความฝันที่แสนไกล


แปลงเพลงเกาหลีเป็นเพลงแรก...ล่ะมั้ง รู้สึกว่าเพลงเกาหลีแปลงง๊ายง่าย ง่ายกว่าญี่ปุ่นกับจีนซะอีก สงสัยเพราะการออกเสียงประโยคภาษาเกาหลีคล้ายไทยล่ะมั้ง (คือเสียงแต่ละพยางค์มันเชื่อมกัน ไม่ได้อ่านเป็นตัวๆอย่างภาษาจีน ตอนแปลงเพลง ju hua tai นี่แทบตายเลย ยากมาก!)

เพลงนี้ย๊าวยาว แถมคำแปลอ่านแล้วก็งงๆอีกตังหาก ทำไมเพลงเกาหลีนี่...แต่ละคนแปลไม่ได้เหมือนกันเล้ยยยยย เจอมาหลายเพลงแล้วนะที่คนแปลแปลได้ไม่ตรงกัน แถมไปกันคนละโลกอีกตังหาก หงุดหงิดที่ไม่รู้ภาษาเค้านะเนี่ย ที่แปลงมาก็เลยเอาตามคำที่มันลงได้และความคิดของเราเองละกัน (ฮา) แต่จะพยายามทำให้เสร็จ เพราะชอบเพลงนี้มากกกกกก (≧ω≦) ตอนอ่านโชเน็งองเมียวจิเล่มสิบจบนี่ มาฟังเพลงนี้แล้วอินมากกกกกกเลยทีเดียว (กร๊ากกกกก)

วันนี้คุณพี่ของยุนบกไปสวรรค์ซะแล้ว โคดดดดดดดสะเทือนใจ (T T) จะแฟลชแบ็คไปหน๊ายยยยยยย บีบกันเข้าไป เค้นเข้าไปผู้กำกับค้าาาาาาา แค่นี้กรูก็เศร้าแล้วค่า!!! ฮืออออออ คุณพี่น่ารักอ้ะ (T T) เข้าครึ่งหลังของเรื่อง มันก็จะมีแต่เรื่อง เศร้า เศร้า เศร้า และเศร้าไปจนจบเรื่องแล้วสินะทีนี้

และวันนี้แม่นางของเราก็สวยยยยยยอีกเช่นเคย (≧ω≦) ถึงจะมีฉากสวีทกับคุณชายอยู่นิดเดียวก็เหอะ! ผู้กำกับใจร้ายยยยยยยย ในนิยายสองคนนี้เค้าออกจะเลิฟๆกันน้า


ชอบผู้หญิงหน้าตาแบบนี้อ้ะ!! สวยเนอะๆๆๆๆๆ (≧ω≦)

วันจันทร์นี้จะเป็นวันแรกของการยื่นรับตรงของจุฬา

ตอนนี้เราเครียดมาก นอยด์มาก ไม่เข้าใจว่าทำไมอะไรๆมันต้องมาซวยเมื่อถึงตาเราทุกที

เราเป็นคนสุดโต่ง ถ้าทำอะไรก็ต้องดีที่สุด เจ๋งที่สุด ไม่ซ้ายก็ขวา ไม่ขาวก็ดำไปเลย เหมือนตอนสอบเข้าเตรียม เรายืนยันว่าถ้าไม่ให้เรียนศิลป์ภาษา ก็จะเรียนวิทย์คณิตเลย ไม่ยอมเรียนศิลป์คำนวณเด็ดขาด

ไม่ใช่ไม่ชอบศิลป์คำนวณ ไม่ได้มีอคติอะไรกับสายนี้ แต่เราไม่ชอบอะไรครึ่งๆกลางๆ

แต่เราก็กลัว เพราะเราไม่ใช่คนเก่งอะไรอย่างใดอย่างหนึ่งเต็มที่ เราดูเหมือนคนที่ทำได้ทุกอย่าง ตอนเรียนวิทย์คณิตก็ไม่แย่นัก จบมาเกรดก็ดี เรียนอักษรก็ทำได้..จะว่าไปก็ค่อนข้างดีทีเดียว วาดรูปก็อยู่ในเกณฑ์เหนือมาตรฐาน ดนตรีก็เล่นเป็นเยอะแยะ จะเรื่องอะไรก็เหมือนจะดีไปทุกอย่าง

แต่มันไม่มีอะไรที่โดดเด่น ทำได้ทุกอย่างแต่ไม่เด่นซักอย่าง

เราเคยตั้งใจจะเข้าศิลปกรรม เคยตั้งใจจะเข้าดุริยางคศิลป์ เคยตั้งใจจะเข้าที่โน่นที่นี่มากมาย แต่สุดท้ายเราก็ไม่กล้า เราไม่มีพรสวรรค์ที่ดีเลิศ ไม่เหมือนคนที่ born to be ในด้านนั้นจริงๆ เรียนศิลปะ...จะให้พยายามเท่าไหร่มันก็สู้คนที่มีพรสวรรค์มาแต่เกิดไม่ได้

ถ้าเรารู้ตัวเองว่าเป็นคนสุดโต่งขนาดนี้ ตอนเลือกคณะปีที่แล้วคงไม่เลือกคณะที่ทำให้ตัวเองลำบากใจขนาดนี้ เราฟังคนอื่นมากเกินไป แคร์ความรู้สึกคนอื่นมากเกินไป

ปีนี้อักษรรับตรงร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่มีแอดกลาง ไม่แยกเอกญี่ปุ่น เราพยายามไปถามอาจารย์หลายครั้งแล้วว่าตกลงเอกญี่ปุ่นปีหน้าจะให้เลือกปี หนึ่งหรือปีสอง แต่ไปทีไรก็ไม่เจออาจารย์ซะที ไม่มีคำตอบอะไรที่ทำให้เรามั่นใจได้ว่า ซิ่วกลับมาอักษรอีกครั้งจะได้เรียนเอกญี่ปุ่น

ถ้าเราติดขึ้นมาแล้วไปสละสิทธิ์ตอนหลัง มันก็เท่ากับกันที่คนอื่น

เภสัชรับตรงไม่รับเด็กซิ่ว แพทวิทย์คราวที่แล้วเราเลยไม่ได้ตั้งใจกับมันเต็มที่เพราะรู้ว่าสอบได้อีก ครั้ง ตั้งใจว่าจะไปดูแนวข้อสอบเฉยๆ แต่ได้ข่าวว่าครั้งหน้าจะเปลี่ยนแนวข้อสอบ orz

มันไม่มีอะไรเลยจริงๆ ไม่มีอะไรให้เราสบายใจได้เลยซักอย่างเดียว

ตอนแรกที่คิดว่าจะเอารับตรงอักษรไปก่อน แล้วไปลุ้นทันตะเอา คิดไปคิดมาแล้ว..เราจะได้เหรอ ทันตะน่ะ?? ทันตะสอบทุกวิชา วิทย์ที่เรากำลังฟิตอยู่ อังกฤษที่เรากลางๆ above average นิดหน่อย สังคมที่ไม่ได้เก่งเว่อร์ ไทยที่พอทำได้ดี แต่ก็มีเลขที่เราโง่สุดๆรวมอยู่ด้วย

จะไปลุ้นเอาเภสัชกับสัตวแพทย์แอดกลางก็ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง เท่าที่คิดๆดู ต้องทำแพทวิทย์ให้ได้ซัก 200 ถึงจะมีโอกาสติดเภสัชชัวร์ๆ ไม่งั้นก็เตรียมตัวไปเรียนสัตวแพทย์ได้เลย

จะร้องไห้แล้วนะตอนนี้ (T T)


ps* วันนี้อ่านโชเน็งองเมียวจิไปสองเล่มรวด เล่มเก้ามันสุดยอดดดดดดดดด (T T) แต่ทำไมรู้สึกว่าเล่มนี้คนแปลแปลได้...แปลกจัง รู้สึกเหมือนสำนวนเล่มก่อนๆจะดีกว่านี้นะ เล่มนี้อ่านแล้วขัดๆบอกไม่ถูก

แต่อ่านแล้วเหมือนมันกิน HP ไปเยอะมากเราเลยไปนอน นอนตั้งแต่บ่ายสองกว่าถึงห้าโมงกว่าๆเลย (= =) ตื่นมาค่อยยังชั่วหน่อย ไม่งั้นจิตตกตลอดสัปดาห์แน่ รู้สึกเหมือนตอนอ่าน slave เลยแฮะ เรื่องนี้อิมแพคสุดๆ อ่านจบแล้วรู้สึกแย่มาก แต่พอผ่านช่วงเวลานั้นมาได้แล้วรู้สึกว่า...ช่างเป็นนิยายที่ดีจริงๆ

อยู่ดีๆคอมก็กลับมาใช้ได้ล่ะ แค่ดึงสายยูเอสบีออกเท่านั้นเอง (= =) จะว่าไปก็เหมือนเคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นมาก่อนหน้านี้แล้ว ตั้งแต่สมัยใช้คอมพิวเตอร์ที่มีไดรฟ์ A นู่นแหนะ คอมใช้ได้แล้วก็อดได้โน้ทบุ๊คเลยค่า (ฮา)

ที่จริงเหมือนเมื่อวานมีเรื่องจะเขียน แต่วันนี้คิดไม่ออกแล้วอ่ะ

เอ่อ จบดีกว่า ไม่รู้จะเขียนอะไรดี (ฮา)

คอมเจ๊งจริงจังแล้วล่ะค่ะ (T T)

วันนี้...ตัดสินใจได้แล้วว่าจะคอสมิกุ(ล่ะมั้ง) สั่งซื้อวิกไปแล้ว ซื้อผ้ามาแล้วส่วนนึงด้วย

แต่ก็ยังคิดเรื่องสีวิกอยู่ วิกมิกุมีประมาณสามสีคือสีอ่อนมาก สีอ่อน แล้วก็สีเข้ม เราสั่งสีกลางๆไป มันจะเขียวคล้ายๆรันกะอ่ะ เหมือนสีวิกมิกุอันแรกของซายะซามะ สีเข้มมันจะออกเป็นสี jade ประมาณสีผมพลตรีต้นส้ม แต่คิดไปคิดมาสีเข้มก็สวยดี เลยไม่รู้จะเอายังไงดีล่ะทีนี้ แต่ยังไงก็คิดว่าสีอ่อนกว่ามันย้อมทับได้ล่ะนะ

เรื่องต่อมา คะแนนแกทแพทรอบสามออกแล้ว แกท 248.84 แพทญี่ปุ่น 267 คิดคะแนนแบบอักษรออกมาได้ 8534.30 (ต้องเขียนไว้เผื่อลืืม) ดูเหมือนจะเยอะ แต่ถ้าไปเทียบกับคนอื่นๆที่ยื่นญี่ปุ่นแล้วจะพบว่ามันก็แค่กลางๆเท่านั้นล่ะ ไม่รู้จะได้เอกญี่ปุ่นรึเปล่า ถ้าไม่ได้ก็รอลุ้นแอดกลางกับกสพท.ล่ะนะ

เห็นคะแนนญี่ปุ่นตัวเองสองรอบแล้วยังสงสัย...ตอนทำเอเน็ตฉันพลาดอะไรไปหนอ?? เรามีความรู้สึกว่าเอเน็ตญี่ปุ่นง่ายกว่าแพทญี่ปุ่นเสียด้วยซ้ำไป ทำได้ทุกข้อ แต่ผลคะแนนออกมาต่ำต้อยติดดิน (= =)

เฮ้อ เหนื่อยจัง รอลุ้นกันต่อไป หวังว่าคงไม่ต้องมานอนฝันร้ายทุกคนก่อนประกาศผลเอนท์อีกแล้วนะ (ซึ่งไม่แน่ถ้าไม่ติดเอกญี่ปุ่น เหอๆ)

หรือจะยื่นรับตรงสัตวแพทยืไปเลยดีวะ!! (-*-)

วันนี้ไปอ่านกระทู้นึงในบอร์ดอักษรเกี่ยวกับอาชีพในอนาคต อ่านแล้วก็เพิ่งรู้ว่า ไม่ใช่เราคนเดียวนี่หว่าที่โดนคาดหวังเรื่องอนาคต

เราเคยคิดว่าใครๆก็อยากให้ลูกเรียนอักษร ยิ่งเด็กที่เรียนสายศิลป์มาอ่ะนะ แต่พอไปอ่านในกระทู้นั้นแล้วกลับพบว่า น้อยคนมากที่มาเรียนอักษรโดยที่คิดไว้อยู่แล้วว่าตัวเองอยากไปประกอบอาชีพอะไรในอนาคต แถมพอพูดว่าเรียนอักษรยังมีแต่คนถามว่า จบแล้วจะไปทำงานอะไร อีกตังหาก

ดูไร้อนาคตขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย ไม่เคยรู้มาก่อน

อ่านแล้วเริ่มลังเลว่าความคิดที่จะซิ่วเข้าอักษรเอกญี่ปุ่นเนี่ย มันเป็นความคิดที่ดีรึเปล่าวะ?? ถ้าจะต้องเรียนไปท่ามกลางสายตาคนนอกที่มองมาว่า...เรียนอะไรก็ไม่รู้ ไม่เห็นจะเอาไปใช้ทำงานได้ จะไม่เอารับตรงแล้วไปลุ้นเอาแอดกลาง ก็ไม่รู้จะไหวรึเปล่า

เฮ้อ

เลิกบ่น แล้วกลับไปอ่านหนังสือต่อดีกว่า

ไปเจอมาว่ามิอุระ ฮารุมะเคยเล่นเรื่อง sennen no koi ตอนปี 2001

แต่เราคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกซะทีว่าเขาเล่นเป็นอะไร?? ไม่เห็นจะมีคนหน้าคล้ายมิอุระในเรื่องซักหน่อย ไปดูในวิกิอังกฤษก็ไม่เขียนบทที่เล่น ดูวิกิญี่ปุ่นยิ่งแย่หนัก ไม่เขียนด้วยซ้ำว่ามิอุระเคยเล่นเรื่องนี้

ฉากที่มีเด็กผู้ชาย จำได้ฉากเดียวคือฉากตอนท่านหญิงมุราซากิยังเด็กๆ ยังอยู่กับแม่ชีทั้งหลายนั่นล่ะ สงสัยมิอุระจะเล่นเป็นตัวประกอบหลืบโคดๆแหง (= =)

แต่ดูเกนจิเวอร์ชั่นนี้แล้วก็ขำชะมัด